24 Μαΐ 2012

Curtains Down


Στην απελπισμένη αναζήτηση κάποιας εναρκτήριας φράσης προκειμένου να ξεκινήσω να αραδιάζω τις παρακάτω γραμμές, πολλές μου ήρθαν στο μυαλό: "Όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν", "τα πάντα ρει", "το χρήμα είναι ατμός και φεύγει, η δόξα είναι ατμός και πάει" (rip Θανάση) κι άλλες τέτοιες γραφικότητες. Για να είμαι ειλικρινής, προς στιγμήν και η φράση "όλα τα καλά σκυλάκια πάνε στον παράδεισο" μου φάνηκε ταιριαστή. Επειδή όμως μεγάλη απέχθεια τρέφω προς τις πάσης φύσεως γραφικότητες, θα διαλέξω μία δική μου φράση ως εναρκτήρια γραμμή: "Το House δεν είχε φινάλε."



Πριν όμως ξεχυθώ να αναλύσω τα πως και τα γιατί της άποψής μου αυτής, να υπενθυμίσω στους αγαπητούς αναγνώστες ότι όσοι από αυτούς με έχουν έστω και λίγο γνωρίσει, ξέρουν ότι ποτέ μα ποτέ μου δεν ασχολήθηκα στα σοβαρά με κάποια τηλεοπτική σειρά ή χαρακτήρα. Και το σοβαρά το λέω με την ελληνική έννοιά του: πλακώματα, μπινελίκια, κατεβατά, τζιριτζάτζουλες σε blog και φόρουμ για να υπερασπίζομαι το "ταλέντο" του τάδε και το πόσο μαμιστερή είναι η σειρά αυτή και το πόσο ταύλα είναι η πρωταγωνίστρια/ο πρωταγωνιστής κλπ κλπ. Οι απόψεις μου είναι πάνω-κάτω γνωστές: Το House είναι η καλύτερη σειρά που υπάρχει (το LOST είναι εκτός ανταγωνισμού) και ο Hugh Laurie είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός. Απλό και ξεκάθαρο. Την αντίληψη της "σοβαρής" ενασχόλησης που περιέγραψα πιο πάνω, όμως, ποτέ δεν την υιοθέτησα και δεν θα την υιοθετήσω. Η επιθυμία να σχολιάσω το φινάλε απορρέει από το ότι το House για μένα ήταν και παραμένει κάτι παραπάνω από μια σειρά. Επειδή, πολύ απλά, είχε κάτι που καμία άλλη σειρά που έχω δει δεν είχε: την απόλυτη ταύτιση. Το Prison Break και το Lost μπορώ να πω ότι τα λάτρεψα, αλλά το House όχι. Δεν είναι λατρεία η ταύτιση του θεατή με τον ήρωα του βιβλίου, της ταινίας, της σειράς. Είναι ένα αίσθημα πολύ πιο έντονο και πιο συναρπαστικό από τη συμπάθεια/αγάπη/λατρεία. Είναι αυτό που λέμε τρόπος ζωής. Όταν συνειδητοποιήσεις ότι ο τρόπος σκέψης σου, οι συνήθειές σου, τα γούστα σου, οι τρόποι σου είναι όλοι ίδιοι με τον χαρακτήρα που βλέπεις στην οθόνη σου, τότε παύεις να τον λατρεύεις και αρχίζεις να γίνεσαι ένα (διανοητικά) μαζί του. Για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι σε θέση να περιγράψω το πόσο και το πως ακριβώς ταυτίστηκα με τον Gregory House, αλλά μπορώ με σιγουριά να πω ότι αυτό συνέβη...με την πρώτη ματιά. Και ήταν ουσιαστικά ο λόγος που ποτέ δεν σκέφτηκα να σταματήσω τη σειρά, ακόμα και στις μαύρες εποχές της 6ης σαιζόν.
Για μένα ο House είναι ένας επαναστάτης. Ένας πανέξυπνος άνθρωπος, πολύπλευρα μορφωμένος, ο οποίος εκμεταλλεύευται τον ίδιο του τον εαυτό και τις ικανότητές του ώστε να αντισταθμίζει τον χαρακτήρα του. Έναν χαρακτήρα απαλλαγμένο ολοκληρωτικά από τους μέχρι αηδίας υποκριτικούς κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς και τα τακτ. Έναν χαρακτήρα που το μόνο που του αρέσει είναι να δοκιμάζει και να προκαλεί τον ίδιο του τον εαυτό. Έναν χαρακτήρα-βιτρίνα που κατά (πολύ) βάθος κρύβει μια πονεμένη και ευαίσθητη ψυχή. Έναν χαρακτήρα ο οποίος διέπεται από το πνεύμα της αμφισβήτησης και της διαρκούς αναζήτησης γρίφων προς επίλυση. Ομολογουμένως, έναν χαρακτήρα αρκετά εγωκεντρικό και αυτάρεσκο, που όμως ποτέ δεν επιζητεί την επιβράβευση από τους γύρω του αλλλά από τον εαυτό του. H ευφυία, η παρατηρητικότητα, η ετοιμολογία, το πανέξυπνο και καυστικότατο χιούμορ, η μέχρι τέλους επιμονή στον σκοπό του, ήταν μερικά μόνο από τα εξέχοντα χαρακτηριστικά του Γιατρού που με έκαναν να ταυτιστώ απόλυτα μαζί του. Φυσικά εδώ δε μιλάμε για αντικειμενική αξιολόγηση ενός χαρακτήρα μιας σειράς. Καταθέτω την προσωπική μου αντίληψη περί House και σίγουρα δεν περιμένω όλοι να συμφωνήσουνε μαζί μου. Στατιστικά όμως, οι περισσότεροι από τους θαυμαστές αυτής της τηλεοπτικής περσόνας, δεν συμπάθησαν τον House επειδή ήταν γλυκομίλητος και ευγενικός αλλά επειδή ήταν αυτός που περιέγραψα πριν. Και επομένως η πλειοψηφία των φαν είχε κάθε λόγο να είναι δυσαρεστημένη από το τέλος της 5ης σαιζόν και μετά.
Μέχρι την 6η σαιζόν βλέπαμε έναν House, ακμαιότατο, να ξεδιαλύνει με την ομάδα του τα πιο δυσεπίλυτα ιατρικά περιστατικά στην ιστορία της τηλεόρασης. Ακόμη και όταν στο τέλος της 3ης σαιζόν η παλιά ομάδα διαλύθηκε ολοκληρωτικά, η σειρά αντί να κάνει κοιλιά, συνέχισε το ίδιο δυναμικά με νέες ατάκες, νέους χαρακτήρες, εξελίξεις γενικότερα που ουδόλως έριξαν το ενδιαφέρον του κοινού. Στο τέλος της 5ης σαιζόν, ωστόσο, έγινε αυτό που μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να ψυχολογήσω και να εξηγήσω: η αποδόμηση ενός ολόκληρου χαρακτήρα. Το γκρέμισμα ενός πανέμορφου δημιουργήματος, σαν κεραυνός εν αιθρία. Αυτό που είχαμε γνωρίσει, προσδιορίσει και αγαπήσει ως Dr. House άρχισε σιγά σιγά να καταρρέει. Χωρίς κανένα προφανή λόγο, ο αλαζόνας και υπερόπτης Γιατρός, ο οποίος μόλις 2 χρόνια πριν είχε εξαπατήσει την αποτοξίνωση, γίνεται ξαφνικά ένα κουρέλι που έχει απελπιστεί από τη ζωή του, που θέλει να κόψει τα vicodin, που "θέλει να είναι ευτυχισμένος" και που τα σεξουαλικά υπονοούμενα που έριχνε 5 χρόνια στην Cuddy έχουν δώσει τη θέση τους σε μια απάλευτη καψούρα (κατ' εντολή μέρους του κοινού)! Κι όλα αυτά επειδή άρχισε να έχει παραισθήσεις και να βλέπει την Άμπερ να του μιλάει. Για να περισώσω όμως την όποια συνοχή έχει αυτό το κείμενο δεν θα αναλύσω το τι θα μπορούσε να είχε γίνει αντί για το χάλι που έγινε, ούτε το πόσο ηλίθιο ήταν ξαφνικά στην ακμή της σειράς να μπει ο House σε μια ατέρμονα φάση εσωστρέφειας. Θα κρίνω όμως αυτό που όντως συνέβη.
Πολλοί (όχι ευτυχώς οι περισσότεροι) θεώρησαν ότι η 6η σαιζόν του House ήταν υπέροχη, ότι το Broken ήταν το καλύτερο επεισόδιο της σειράς(!), ενώ άλλοι έφτασαν στο σημείο να την θεωρούν και την αγαπημένη τους σαιζόν(φρίξον ήλιε). Δεν έχω τις ικανότητες να ψυχολογήσω το γούστο αυτών των ανθρώπων, αλλά μπορώ να θέσω μια αυθόρμητη ερώτηση: αν περιμένατε να δείτε έναν ναρκομανή να πηγαίνει στην αποτοξίνωση και να χαμουρεύεται με την προιστάμενή του, γιατί ρε παιδιά δε βλέπατε G(r)ays Anatomy;;; Δηλ. κάτσατε 5 χρόνια να υπομείνετε έναν μισάνθρωπο και αγενή αλήτη με την ελπίδα κάποτε να συναισθανθεί την "κατάντια" του και να έλθει εις εαυτόν; Με ποια λογική ακριβώς; Ή μήπως όλοι εμείς που γουστάραμε την καφρίλα του είμασταν αφελείς και δεν είχαμε πιάσει το νόημα της σειράς;
Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά: Αν δε σου αρέσει το υπερφυσικό, δεν βλέπεις Supernatural. Αν δε σου αρέσουν τα αστυνομικά, δε βλέπεις CSI. Αν δε σου αρέσει η επιστημονική φαντασία, δεν βλέπεις Fringe. Θα πρόσθετα ότι αν δε σου αρέσει η παρακμή, δεν βλέπεις VD, αλλά τέσπα. Η ουσία είναι η εξής: αν δε σου αρέσει ο χαρακτήρας που λέγεται Dr. Gregory House ΔΕΝ βλέπεις House M.D.! Επομένως η λογική υποδεικνύει ότι το δίκιο το έχουμε όσοι κράξαμε την 6η-7η σαιζόν και όχι όσοι σαρδανάπαλοι (no offense) την λάτρεψαν και μάλιστα την θεώρησαν και ως "εξέλιξη" του χαρακτήρα.
Με τον τρόπο που έχει στηθεί η σειρά, από τον πιλότο, εξάλλου, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για εξέλιξη. Τουλάχιστον όχι στον χαρακτήρα του House. Ο House είναι αυτός που είναι και αποτελεί σταθερά για τις εξελίξεις των άλλων. Μια εξίσωση είναι η σειρά, για μένα. Μια εξίσωση που είναι προφανές ότι η σταθερά της είναι ο House. Αν πειράξεις τη σταθερά, πολύ απλά αυτό που θα συμβεί θα είναι να μαμήσεις την εξίσωση και να καταστρέψεις τη μαγεία των συσχετισμών της. Τι ακριβώς προσέδωσε στη σειρά το ότι ο House αποδομήθηκε, απεξαρτήθηκε, καψουρεύτηκε και μετά από μισή 7η σαιζόν επέστρεψε στα ναρκωτικά, πιο μόνος από ποτέ; Το απόλυτο χάος. Και εδώ έρχεται το τελειωτικό χτύπημα από τους λαμπρούς αυτούς σεναριογράφους: αντί έστω και καθυστερημένα να αντιληφθούν την γκάφα τους και να προσπαθήσουν να επαναφέρουν τον χαρακτήρα στα επίπεδα του παρελθόντος, παρέμειναν αγκιστρωμένοι στο καραγκιοζιλίκι του Huddy δίνοντας έτσι ένα μετριότατο φινάλε στην 7η σαιζόν. Παράλληλα, τα συμβόλαια έληγαν, η σειρά είχε αρχίσει να κουράζει όλο και περισσότερο και όλα έδειχναν ότι η 8η σαιζόν θα ήταν η τελευταία.
Μέχρι όμως να οριστικοποιηθεί αυτό, τα επεισόδια θα έπρεπε να γράφονται. Ξεκίνησε, λοιπόν, η 8η με έναν αέρα αισιοδοξίας και με μια εμφανή προσπάθεια των σεναριογράφων να επιστρέψουν επιτέλους στις παραδοσιακές αξίες της σειράς. Και είναι αλήθεια ότι τα κατάφεραν σε ένα μεγάλο ποσοστό, τουλάχιστον στα πρώτα 10 επεισόδια. Βέβαια, το φάσμα του τέλους ήταν ορατότατο και τα χέρια τους δεν ήταν 100% λυμένα. Το σήριαλ για το αν θα κοπεί η όχι η σειρά, ξέρουμε όλοι πόσο κράτησε και το πόσο ανεύθυνα φέρθηκε το FOX στο θέμα αυτό. Η ουσία είναι ότι η σαιζόν χαντακώθηκε από αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία της αναμονής. Και το αποκορύφωμα ήταν φυσικά το "φινάλε".
Τίτλος: "Everybody Dies". Ψαγμένος, εύστοχος, έξυπνος, υπερτέλειος. Οι προσδοκίες ιδιαίτερα αυξημένες και δικαιολογημένα άλλωστε, μιλάμε για το φινάλε μιας ιστορικής σειράς και αρκετά παλιάς. Πολλές και οι θεωρίες των φαν με δημοφιλέστερη αυτή του anti-happy end και του θανάτου του Γιατρού. Tα spoiler, βέβαια, ήταν λιγοστά μιας και από την πλευρά του cast και των υπολοίπων συντελεστών επικράτησε απόλυτη σιωπή σχετικά με τα δρώμενα του τελευταίου επεισοδίου, πέρα από τις γραφικότητες του τύπου "θα είναι τέλειο, θα το λατρέψετε, το είδα και λιποθύμισα" που σε κάθε series finale ακούγονται.
Κάθομαι λοιπόν να δω το φινάλε (έστω και με υπότιτλους από το subz.tv) έχοντας αποφύγει κάθε spoiler που θα μπορούσε να υπάρξει, πλην του promo. Εντυπωσιακή η πρώτη σκηνή με τον Κάτνερ και αμέσως μετά το σήμα (όπου και εμφανίζεται η Άμπερ) καταλαβαίνω ότι θα έχουμε παρέλαση. Και είμαι βέβαιος ότι στο τέλος η μία πλευρά θα νικήσει την άλλη και θα έχουμε δράμα και κακό. Κάνω και λίγο τα στραβά μάτια στην πιο αδιάφορη ιατρική υπόθεση της σειράς και περιμένω να δώ τι θα απογίνει ο Γιατρός μέσα στο κτίριο. Αμέσως μετά τη σκηνή που υποτίθεται ότι ο House πεθαίνει, είμαι έτοιμος να τα μπήξω, αλλά στο μεταξύ έχει αρχίσει η "κηδεία" και με το που ρίχνω μια ματιά στο πλάνο καταλαβαίνω ότι πρόκειται περί...trap. Ωραία, λέω, για να δούμε τι γίνεται λοιπόν. Πάει ο Wilson, βρίσκει τον House και όταν τον ρωτάει πως γλύτωσε το θάνατο και γιατί θυσίασε όλη του τη ζωή παίρνει την απάντηση: "Άλλαξα τα οδοντιατρικά αρχεία. Είμαι νεκρός Wilson. Πώς θες να περάσουμε τους τελευταίους 5 μήνες σου;". Κοιτάω, 5 λεπτά απομένουν. Οκ, κάτι θα γίνει στο τέλος θα δείς...δε θα τελειώσει έτσι, έλεος. Τραγούδια, αγκαλιές, δάκρυα, ηλιθιότητα, γραφικότητες, και ιδού: ο Wilson αξύριστος(!) μαζί με τον House πάνω σε μια γέφυρα βάζουν μπρος δυο μοτοσικλέτες και φεύγουν υπό τους ήχους ενός τραγουδιού του μεσαίωνα. Και μετά μαύρη οθόνη, τίτλοι τέλους και...άντε γειά. Τι έγινε, τελείωσε; Ναι.
Άντε ωραία, να δούμε τι θα γίνει στο επόμενο τώρα...αλλά για κάτσε, φινάλε δεν ήταν αυτό; ΝΑΙ!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τελείωσε το House μετά από 8 χρόνια και η τελευταία ατάκα του Γιατρού ήταν το "cancer is boring";;; Ο επίλογος του πιο δυναμικού χαρακτήρα της 20ετίας είναι η διάλυσή του;;; Το κύκνειο άσμα μετά από 177 επεισόδια είναι αυτό;;; Δυο μοτοσικλέτες να πηγαίνουν βόλτα στο πράσινο;;; Ε, ψτ παιδιά...τα ταπεράκια ξεχάσατε! Δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να δεχθώ ως series finale μια δουλειά του ποδαριού από κάθε άποψη, η οποία εν τέλει μου παρουσίασε έναν τύπο φτυστό του House να έχει απλώς διαλύσει την καριέρα του και τη ζωή του για να περάσει καλά 5 μήνες με τον φίλο του;;;
Ειλικρινά δεν ξέρω από που να το πιάσω αυτό το συνοθύλευμα ηλιθιότητας και έλλειψης δημιουργικότητας. Τον χαρακτήρα του House τον ανέλυσα παραπάνω, δεν το ξανακάνω. Έχεις λοιπόν τον χαρακτήρα αυτόν να αντιμετωπίζει το δίλλημα αυτοκτονίας ή ζωής μέσα σε ένα φλεγόμενο κτίριο και να έρχεται αντιμέτωπος με το ίδιο του το υποσεινήδητο. Επομένως έχεις και δύο ξεκάθαρες επιλογές: κορύφωση του δράματος και αυτοκτονία ή αποφυγή του κινδύνου και παραμονή στη ζωή με τις όποιες δυσκολίες αυτό συνεπάγεται (φυλάκιση, καρκίνος Wilson κλπ). Επιλέγεις το 2ο (θεμιτότατο) και από εκεί και μετά σχεδιάζεις τα πως και τα γιατί του σεναρίου που θέλεις να δημιουργήσεις. Νομίζω ότι ένας από εμάς αν ήταν υπεύθυνος να αναπτύξει ένα τέτοιο σενάριο θα έβγαζε ένα πολύ πιο πρωτότυπο και έξυπνο αποτέλεσμα από αυτό που έβγαλε ο αγαπητός David Shore...
Μετά από όλη αυτή την κόλαση διαλογισμού, ο House καταλήγει στο να ξεγελάσει τον ιατροδικαστή με τα οδοντιατρικά αρχεία, να σκηνοθετήσει μια κηδεία και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Αξιοπρεπέστατο σενάριο, αν μη τι άλλο. Εδώ όμως προκύπτουν οι εξής ενστάσεις (μου): 1)μιλάμε για το σενάριο με το οποίο θα κλείσεις 8 χρόνια πορείας. Δεν υποτίθεται ότι αναζητάς κάτι το έξτρα ιδιαίτερο; 2)ο τίτλος του επεισοδίου είναι "Everybody Dies". Που ακριβώς κολλάει; 3)ο μόνος λόγος για να κουβαλήσει το πτώμα ο House μέσα στο κτίριο είναι για να κάνει την κομπίνα. Αυτό όμως σημαίνει ότι είχε εξαρχής αποφασίσει να σκηνοθετήσει το θάνατό του. Και επομένως τα οράματά του και το "δίλλημά" του ήταν άκυρα. Αν ήταν έγκυρα, τότε υπάρχει σεναριακό φάουλ. Γιατί μπήκε μαζί με το πτώμα στο κτίριο ο House; Για να...εκβιάσει τον εαυτό του να αντιμετωπίσει το δίλλημα "αυτοκτονία ή ζωή"; Πολλά έχουμε δει να κάνει, αλλά να μαζοχίζεται όχι. Δεν ξέρω...
Εκτός, όμως, από αυτές τις ενστάσεις, υπάρχουν και άλλα που μπορεί κανείς να προσάψει ως αρνητικά στο φινάλε. Όπως η απουσία της Cuddy στην κηδεία του House. Και εδώ φάουλ της παραγωγής. Να επιστρέψει η Edelstein έχει αποκλειστεί εδώ και μήνες. Επομένως ποιός ο λόγος να δημιουργήσεις ένα σενάριο στο οποίο επιστρέφει μέχρι και η Stacy, αφήνοντας όμως εκτός την Cuddy;;; Άγνωσται αι βουλαί του Shore. Αυτό που επίσης έλειπε, όμως, εκτός από την Cuddy, ήταν και ένα ελάχιστο (έστω) αποχαιρετιστήριο πλάνο από τους χώρους στους οποίους εκτυλίχθηκε η σειρά όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που είδα εγώ ήταν ένα πλάνο της κακιάς ώρας από το γραφείο των διαφορικών διαγνώσεων και το γραφείο του House, με τον Chase, την Park και την Adams να την κάνουν σαν κυνηγημένοι.
Για να το κλείσω αυτό όμως, ένα ήταν το μεγάλο φάουλ του φινάλε: η "αλλαγή" της σταθεράς που λέγεται House. Ο στριφνός και αλαζόνας που γίνεται μαλθακότερος του μαλθακού για να μην πάει φυλακή και για να μείνει μαζί με το φίλο του. Τη στιγμή που μέχρι πριν λίγες ώρες ήθελε να του φορτώσει την ευθύνη των δικών του πράξεων. Περίεργα πράγματα...αλλόκοτα. Η προσωπική μου εκτίμηση είναι (σε αντίθεση με αυτήν της πλειοψηφίας) ότι το φινάλε ήταν πολύ άσχημα και πρόχειρα στημένο. Και μου κάνει βέβαια τρομερή εντύπωση, από τη στιγμή που οι ίδιοι οι παραγωγοί πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, αποφασίζοντας να τελειώσουν εδώ τη σειρά. Τότε, μάλιστα, είχαν ισχυριστεί ότι το κάνουν αυτό προκειμένου να δώσουν στη σειρά ένα φινάλε άξιο της ιστορίας της και των προσδοκιών των εκατομμυρίων οπαδών της... Η ουσία είναι ότι αρκετοί από τους οπαδούς αυτούς δεν έμειναν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα, τουλάχιστον όχι 100%.
Εδώ, όμως, πιστεύω ότι υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, αυτή που διατύπωσα στην εναρκτήριο φράση μου: με τον τρόπο που "τελείωσε" το House, μπορεί κανείς εύκολα να θεωρήσει ότι...δεν τελείωσε! Γιατί μπορεί μεν το επεισόδιο να με απογοήτευσε ως series finale, ως επεισόδιο δε ήταν πολύ καλό. Και άφησε αρκετές δυνατότητες για τη δημιουργία κάποιας συνέχειας, είτε ταινίας είτε spin-off. Ο Shore, μάλιστα, λίγες ώρες μετά το φινάλε είπε ότι θα του άρεσε να δημιουργηθεί μια ταινία, έστω και αν δεν συγκεντρώνονταν όλοι οι ηθοποιοί. Άρα, λοιπόν, όταν λέω ότι το House δεν τελείωσε, δεν εννοώ απαραίτητα κάτι αρνητικό. Σαφώς και θα ήθελα κάτι καλύτερο ως τελευταίο επεισόδιο, αλλά το ότι έστω και δυνητικά υπάρχει μια συνέχεια στον ορίζοντα είναι κάτι...
Ολοκληρώνοντας, έτσι, τον σχολιασμό μου περί House, έχω να πω ότι η σειρά αυτή θα παραμείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο για μένα, ανεξάρτητα με το πως έκλεισε και ανεξάρτητα αν για δύο σαιζόν με...στεναχώρησε. Ο Gregory Ηοuse θα είναι για πάντα ο καλύτερος χαρακτήρας που είδα σε τηλεοπτική σειρά και με τον οποίο τόσο γρήγορα ταυτίστηκα, ενώ ο Hugh Laurie θα είναι ο παντοτινός top of the top των ηθοποιών στη δική μου κρίση. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει άλλος χαρακτήρας ο οποίος θα...εκθρονίσει ποτέ τον House από το κεφάλι μου, εξάλλου θεωρώ απίθανο να υπάρξει άλλος τηλεχαρακτήρας που έστω να πλησιάζει τη χάρη και την ιδιαιτερότητα του House. Ήταν μοναδικός και ανεπανάληπτος σε όλα του τα γνωρίσματα και η παγκόσμια δημοφιλία που απέκτησε το επιβεβαιώνει. Θα συνεχίσω, επομένως, να βλέπω ξανά και ξανά τα επεισόδια όλων των σαιζόν και να γελάω με τις ατάκες του, σαν να τις βλέπω πρώτη φορά. Θα συνεχίσω να τον θαυμάζω και να προσπαθώ να σας πείσω (όσοι άπιστοι έχετε απομείνει) να τον μελετήσετε κι εσείς! :Ρ Αξίζει 1000%.

Ταυτόχρονα, όμως, με το τέλος του House, όπως έχω επανειλλημένως πει, τελειώνει και η δική μου "σταδιοδρομία" στο χώρο των blog. Άρα όπως και για το House, έτσι και για μένα οφείλω να γράψω έναν επίλογο. Δύο χρόνια (τρία με το Path) κράτησε αυτή η "σταδιοδρομία" και θεωρώ ότι ήταν αρκετά έντονη, πλήρης και διδακτική. Έντονη και πλήρης γιατί επιφύλασσε πολλές συγκινήσεις και συναισθήματα, αλλά και αρκετή κούραση, προκειμένου να υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επίσης, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω πολλά και διάφορα άτομα, διάφορους χαρακτήρες και να αποκτήσω και αρκετούς διαδικτυακούς φίλους (όχι ότι δεν απέκτησα και εχθρούς). Οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στην πάλαι ποτέ ένδοξη παρέα του Lost Path και αποδείχθηκαν (στην πλειοψηφία τους) πολύ καλοί και χρήσιμοι φίλοι. Η ιντερνετική συναναστροφή μας μπορώ να πω ότι μόνο καλά μου απέφερε και γιαυτό εύχομαι κάποια στιγμή να γίνει και πραγματική φιλία.
Η εμπειρία των blog, όμως, ήταν και διδακτική καθώς ο κόσμος του διαδικτύου συχνά κρύβει (καλά και επιδέξια) και αρκετούς κινδύνους, τους οποίους αν αγνοήσεις ή υποτιμήσεις μπορεί να...το φυσάς για αρκετό καιρό και να μην κρυώνει. Δεν θεωρώ ότι αξίζει να επεκταθώ περισσότερο σε αυτές τις πτυχές της...2ετίας, εξάλλου (δόξα τω Θεώ) τίποτα το μη αναστρέψιμο δεν συνέβη. Πολλές φορές, από το πουθενά, μπορεί κανείς (παίζοντας καλά έναν ρόλο) να σε οδηγήσει σε δύσβατα μονοπάτια και απάλευτες καταστάσεις, αν δεν τον πάρεις χαμπάρι εγκαίρως. Με λίγη θέληση κι επιμονή, ωστόσο, όλα αντιμετωπίζονται και παίρνουν το δρόμο της επιτυχίας. Όπως έγινε σε αυτό εδώ το blog, το οποίο μετά από 2 πολύμηνα κλεισίματα, επανήλθε δυναμικά και συνόδεψε τη σειρά ώς το τέλος της.
Εκτός από το Fever, βέβαια, διαχειρίστηκα και το blog του ΤΒΒΤ, το αείμνηστο Bazinga, αλλά και το πρόσφατα εκλειπόν blog του Alcatraz. Σε όλες αυτές τις προσπάθειες, σύμμαχο και πολύτιμο βοηθό είχα τον Αλέξανδρο, τον οποίο όσο και να ευχαριστήσω δεν αρκεί να αντισταθμίσει τη βοήθεια που μου παρείχε. Ήταν, ομολογουμένως, μια απροσδόκητα άψογη συνεργασία σε όλα τα επίπεδα και συνέβαλε καθοριστικά στο αποτέλεσμα που εμφάνισαν και τα τρία blog. Thanks, γιατρέ...κι ας με είπες γερο-παράξενο που δε μου άρεσε το φινάλε!
Δυστυχώς όλα τα καλά όμως κάποτε τελειώνουν (ουπς, γραφικότητα) και κάπου εδώ πέφτει και για μένα η αυλαία. Δεν πιστεύω ότι θα επιστρέψω (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) στο άμεσο μέλλον σε κάποιο κανούργιο blog, είτε ενημερωτικό είτε προσωπικό, οπότε το κεφάλαιο blogging κλείνει, και μάλιστα με τις καλύτερες αναμνήσεις και εντυπώσεις. Time to move on...
Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, αλλά η ζωή συνεχίζεται και εκτός blog. Και επειδή αν συνεχίσω, θα αραδιάσω κι άλλες γραφικότητες, σταματώ εδώ.
ΤΗΑΝΚ YOU ALL FOR COMING UP, HOPE YOU ENJOYED THE SHOW!

ΥΓ: Ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το τελευταίο τραγούδι του Eminem στο Encore (εγκυκλοπαιδικά το αναφέρω).

Ιατρικούς χαιρετισμούς,
Τσακ




14 σχόλια:

  1. Egraphes ena polu kalo arthro mpravo sou....sunfwnw apoluta mazi sou se ola osa eipes...Makari na ginei mia tainia gia na mas lusei ta erwtimata pou afise to finale...Antio House Antio blog...Euxaristw olous osous doulephan gi auto to blog aksoizoun sunxaritiria..Episis teleiwnontas euxaristw tn kurio Hugh laurie kai tn David shore kai oloi tn paragwgi pou doulephan gia na kanoun auti tn seira amazing!!Antio

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι σαι καλά Μαρία!
      Το blog θα παραμείνει ανοιχτό πάντως για να υπάρχει μια επικοινωνία...

      Διαγραφή
  2. Θέλω να πω ένα τεράστιο Respect στην ανάρτηση που αν και δεν έχω δει ποτέ House, οφείλω να πω ότι θέλει πολλά κιλά "βαρίδια", το τελευταίο σου Review να είναι μια σκληρή κριτική απέναντι σε μια αγαπημένη σου σειρά.

    Επίσης, ένα μεγάλο μπράβο στον Τσακ για την καταπληκτική δουλειά του. Με έκανε να μπαίνω και να παρακολουθώ τα blogs του, ακόμα και αν το Alcatraz και το House δεν τα είδα ποτέ.

    Συγχαρητήρια για όλα, και εύχομαι Τσάκαρε να σε ξαναδούμε σύντομα στον χώρο των Blogs γιατί τα άρθρα σου στάνταρ θα λείψουν ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι λες τωρα, μετα την προχτεσινή εμφανιση ετοιμαζομαι για πειρατικο σταθμο να πουμε! χαχαχαχαχαχαχαχα

      Δε χανομαστε εμεις...

      Διαγραφή
  3. ειπαμε στο κωλογερο να γραψει και ετσι και ξε..... αχαχαχαχαχα βαλε ενα προειδοποιητικο που να λεει απαγορευεται να το διαβασουν οσοι δεν εχουν ξυπνησει εδω και μια ωρα το ελαχιστο .... Οσο για την καριερα συο που τελειωνει στο μπλογκ θα σου απαντησω με την γνωστη φραση απο την ταινια Blues brothers που στην ταινια τους εκανε να ξαναγυρισουν στις συναυλιες

    We're on a mission from God.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Aντε μωρη παλιοχαμουρα να πουμε...

      Kαι οχι δεν ειμαι on a mission from God αλλα from me, οποτε...

      Διαγραφή
  4. Φοβερο Review Τσακ,μπραβο τα ειπες οπως επρεπε,ελπιζω καποια στιγμη να γραψεις ενα review για την ταινια του House γιατι πραγματικα αξιζει ενα ανταξιο φιναλε και οχι αυτο που ειδαμε πριν λιγες μερες.
    Σε ευχαριστουμε για την φοβερη δουλεια που εκανες αυτα τα χρονια.

    Υ.Γ:Η παρακμη του House φανηκε πιστευω οταν ο Γιατρος αρχισε να πιστευει οτι μπορει να αλλαξει και να γινει καλυτερος,ενω μερικα χρονια πριν ΦΩΝΑΖΕ πως οι ανθρωποι δεν αλλαζουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωστη μακαρι να βγει καλη ταινια και ολο και κατι θα βρω να γραψω!

      Διαγραφή
  5. Αντε παλι μας πηραν τα ζουμια!!!

    Μπορει ο γιατρος να ειναι μονο μια σειρα αλλα ηταν κατι σημαντικο για πολλους απο εμας και πολλες φορες δεν ηταν μια απλη σειρα αλλα μια σκληρη κριτικη και κατηγορω στην κοινωνια που δυστηχως (προσωπικη αποψη) ζουμε. Τεσπα νομιζω πως κατι περισσοτερο ειναι πλεονασμος συμφωνω στο 90% με το μανιφεστο του Τσακ, εκτος απο το σημειο του φιναλε, οχι γιατι το θεωρω αξιο της σειρας αλλα κυριως για επειδη αυτο που πηγαν να κανουν το εκαναν καλα, ασχετα οτι το θεωρω ξενο αυτου που εχτισε η σειρα οχτω χρονια.

    Στα προσωπικα δεν υπαρχουν πολλα που μπορει να πει κανεις, ξεκινησαμε σχεδον μαζι την πορεια μας στην μπλογκοσφαιρα και ο γιατρος μας ενωσε. Το οτι θα σταματησεις το εχεις πει πολλες φορες περιμενω να το δω :Ρ. Σε ευχαριστω και γω και για την συνεργασια και για ολα τα αλλα... Αλλα ας σταματησω αυτες τις συναισθηματικες αρλουμπες ετσι και αλλιως αυριο παλι εδω θα ειμαστε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλε εχεις δικιο, εχεις βαρεθει να με ακους να λεω στοπ. Αλλα αυτη τη φορα το λεω απο μονος μου, όχι απο αναγκη...

      Και ναι εδω θα ειμαστε. Το Φηβερ δε θα κλεισει ποτε!!!

      Διαγραφή
  6. Pantos paidia ama bgei tainia thelw na dw epigontws tn cuddy......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολυ ωραιο αρθρο θοδωρη..
    προσωπικα συμφωνω μαζι σου γυρω στο 90%.θα ηθελα παρα πολυ να γινει μια ταινια και να δουμε ολη την συνεχεια του γιατρου με θανατο γουιλσον κτλ.θα ηταν πραγματικα πολυ ενδιαφερον..
    εγω ξεκινησα την σειρα με δικη σου προτροπη μεσα απο το διασημο lostpath..ειχα δει καποια επεισοδια και μου αρεσαν αλλα δεν ειχα καταλαβει την μαγεια της σειρας..δεν ειχα σκιαγραφησει τον χαρακτηρα του χαουζ.μεσα απο την σειρα βρηκα και καποια χαρακτηριστικα της δικης μου προσωπικοτητας..οχι παρα πολλα αλλα αρκετα για να τα προσεξω.
    το φιναλε για μενα δεν ηταν χαλια αλλα δεν το ηθελα και ετσι..παντος το μονο σιγουρο ειναι οτι ο house ειναι μια σειρα που δεν θα διαγραψω απο το σκληρο μου..εχει πια την δικη της θεση διπλα σε σειρες οπως το lost και το prison break!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ετσι ακριβως!
      Εγω σκεφτομαι να παρω κι αλλον για να χωρεσουν...

      Διαγραφή
    2. να παρεις..την προηγουμενη βδομαδα πηρα τον δευτερο μου σκληρο και εγω..

      Διαγραφή

Αφήστε εδώ το σχόλιό σας